برای آنهایی که در دهه 75-85 کنکور دادند و برای نسل بعدشان، اندیشه‌سازان نامی آشنا و سراسر خاطره است. هم کتاب‌هایش و هم آزمون‌های آزمایشی‌اش و هم آن مقدمه‌های به یادماندنی‌اش...

دو سال پیش، لغت «اندیشه‌سازان» را در سایت‌های اینترنتی جستجو کردم تا شاید ردّی یا گروهی یا وبلاگی بیابم که نشانی از اندیشه‌سازان دوست‌داشتنی‌ام به همراه داشته باشد. اما با کمال تعجب هیچ نیافتم، جز یکی از مقدمه‌های دوست‌داشتنی دکتر میثمی! باورنکردنی بود که این مؤسسه به یادماندنی، با آن همه خاطرخواهی که داشت، و با آن غیب شدن ناگهانی‌اش که علامت سؤال‌ها را بالای سرمان ردیف کرد و رفت، هیچ ردّی از خودش به جای نگذاشته بود... مؤسسه‌ای که در دل یک نسل از دانش‌آموزان ایرانی رخنه کرد و دیگر بیرون نرفت؛ و من مانده بودم و یک دنیا دلتنگی و نوستالژی اندیشه‌سازان با پاسخ‌های واقعاً تشریحی‌اش! (با لحن محکم در تبلیغات تلویزیونی‌اش خوانده شود لطفاً!!)

خلاصه همان روزها به فکر افتادم که وبلاگ یا گروه اینترنتی‌اش را کار کنم؛ تا شاید یک فرهاد میثمی‌ای، حوالی میدان انقلاب، در اینباکس ایمیلش به انتظارمان نشسته باشد تا برایش بنویسیم: «دکتر جان! دست مریزاد! خسته نباشی از کارستانی که به وقت کار کردی!» به ما گفته بودی که یادمان باشد وقتی می‌رویم، پشت سرمان را یک نگاهی بیندازیم و نشود قصه حاجی حاجی مکه! من هم اینجا را راه انداختم تا بگویم مکه نمی‌رویم، اما حاجی حاجی فیس بوک که می‌شود، نه دکتر جان؟!;)

دو سال پیش، از میان کتاب‌هایی که در دست‌رسم بود، یکی از مقدمه‌های اندیشه‌سازان را در وبلاگ شخصی آن روزهایم گذاشتم و از دلتنگی‌هایم گفتم تا شاید هم‌دردی را بیابم. در کمتر از دو هفته، دوستان زیادی برایم کامنت گذاشتند که چنین است و چنان است و دلتنگیم همگی... همه شاکی از «ف.بیگانه‌»ای که بی‌اندازه برای‌مان «ف.آشنا» بود! همان فرهاد میثمی دردانه‌ای که از پشت غول کنکور به سمت‌مان چشمک می‌زد و دست‌مان را می‌گرفت و با شیطنت تمام، ما را یواشکی از کنار این غول بدجنس رد می‌کرد و می‌بردمان آن پشت، یواشکی در گوش‌مان می‌گفت، دیدی آن‌قدرها هم سخت نبود؟! حالا که دیدی سخت نیست، «پس عزمت را جزم کن و یک روز که این کتاب را تمام کردی به ما نامه‌ای بنویس و توی نامه‌ات هم حتماً بنویس: «خسته نباشم!!» من همین‌جا توی اینباکس‌ام منتظر نامه‌ات می‌نشینم!»(مقدمه ی کتاب زبان3)

حالا آن روز رسیده است. می‌دانم وشنیده‌ام که دکتر میثمی، ایمیل تمام بچه‌های اندیشه‌سازانی را با روی گشاده جواب داده و می‌دهد. اما از پرحرفی، کم‌حرف شده‌ام... اینجا را راه انداختم تا دور هم جمع شویم و از روزهایی بنویسیم که یک قصه ناتمام را برای‌مان گفتند و بقیه راه، مانده تا خودمان برویم. قصه ناتمام تیم همراه بزرگمردی که با نوشته‌هایش، وجودمان را تکانی داد که در بحبوحه کنکور و شرایط سخت ماراتون کنکور دهه شصتی‌ها، انسان‌بودن‌مان را به دست فراموشی نسپاریم.